Welkom op de website van de MDHG

 

 

De MDHG is al 40 jaar een belangenbehartiger voor druggebruikers en dak- en thuislozen in Amsterdam.

De MDHG biedt gratis cliëntondersteuning en helpt u met informatie, advies en ondersteuning. Bij de MDHG kunt u uw kant van het verhaal te vertellen, wanneer u telkens weer van het kastje naar de muur gestuurd wordt. Maar ook wanneer de hulp waar u recht op meent te hebben telkens weer wordt afgewezen. Wanneer uw problemen zo groot zijn, dat u niet meer weet waar u moet beginnen.

De MDHG is van origine een vereniging die zich hard maakt voor personen die drugs gebruiken, dus u kunt ook met druggerelateerde problematiek bij ons terecht. Wij bieden ondersteuning en begeleiding bij problemen die ontstaan door dakloosheid, schulden en juridische problemen.

De MDHG werkt onafhankelijk en komt op voor uw rechten. We ondernemen alleen actie wanneer u wilt dat we dat doen. U kunt bij ons ook terecht wanneer u zelfstandig op de computer wilt werken en kunt daarbij gebruik maken van faciliteiten als telefoon en printer.

Wanneer u eerst kennis wilt maken met de organisatie is dat mogelijk. Iedere werkdag is de MDHG tussen 10.00 en 12.30 uur en tussen 15.30 en 16.30 uur geopend voor iedereen die bijvoorbeeld een kop koffie wil drinken.

Toespraakje MDHG-directeur Dennis Lahey tijdens International Drug Users Remembrance Day 2021:Het thema van dit jaar is “Geen gezicht”, met de letter G tussen haakjes: Geen gezicht, of juist ‘een gezicht’. Een wereld van verschil. Zonder gezicht zijn druggebruikers veroorzakers van een probleem waar je dagelijks in de media de meest ernstige berichten over hoort; met een gezicht zijn gebruikers mensen die drugs gebruiken: omdat ze het lekker vinden, omdat ze er iets uit halen wat ze prettig vinden, omdat ze het als verdoving of vorm van escapisme gebruiken voor de problemen die ze niet hebben verwerkt.Zonder gezicht zijn druggebruikers zelf een probleem; met een gezicht zijn druggebruikers mensen met een verhaal.Zonder gezicht is het druggebruik een probleem waar de overheid heel hard tegen moet optreden; met een gezicht wordt duidelijk dat dit harde optreden juist veel meer ellende veroorzaakt.Zonder gezicht zijn druggebruikers junkies; met een gezicht is het iemand in je omgeving, of iemand die in je omgeving had kunnen zijn.Toen ik mij zo’n 25 jaar geleden met het drugsbeleid begon te bemoeien, de Verenigde Staten de war on drugs in eigen land en wereldwijd telkens maar intensiveerden en de roep om legalisering in de media nog werd weggezet als radicaal gedachtegoed, vroeg ik ooit aan een meer ervaren activist of we niet gedoemd waren te strijden voor een verloren zaak. Zijn verrassende antwoord motiveerde hij met de strekking van het thema van dit jaar:Tot nu toe, zei hij dus een kwart eeuw geleden, maakt de war on drugs vooral slachtoffers in landen buiten de VS, en in de VS zelf vooral onder de arme zwarte bevolking. Voor de bestuurlijke en politieke macht is dat een ver van mijn bed-show: waarbij het gaat om groepen mensen, geen individuen. Maar er worden nu allemaal wetten aangenomen die ook de witte middenklasse zal treffen: minimum straffen, three strikes and you’re out, perverse financiële prikkels voor commerciële opsporingspartijen om toch maar zoveel mogelijk mensen op te pakken. En dus komen steeds meer witte jonge mensen in aanraking met de politie, worden er steeds meer jonge witte mensen opgesloten en weten de ouders van die jonge witte mensen de media te bereiken: met een invoelbaar verhaal voor andere witte ouders, met connecties tot de bestuurlijke en politieke macht. En zo zal de wal het schip doen keren en de VS waarschijnlijk als eerste gaan legaliseren, zo werd mij toen al voorspelt: hoe onvoorstelbaar dat nog was.Wat mij toen ook al werd voorspeld, was wat er zou gebeuren als het drugsbeleid in Nederland alsmaar repressiever zou worden. Maar het was toen voor mij nog complete onvoorstelbaar (On-Nederlands, zoals nu vaak wordt gezegd) dat er hier in de straten liquidaties zouden plaatsvinden, een afgesneden hoofd voor een shishalounge zou liggen en advocaten, journalisten en ‘familie van’ vermoord zouden worden. Maar de meer ervaren activisten uit die tijd hadden andere landen bestudeerd: Colombia, Mexico, de VS. En… ze hadden ook de gezichten bestudeerd van de mensen die als drugdealers werden bestempeld.Want een drugdealer, dat was ook de horecaondernemer die liever een coffeeshop had dan een café, omdat de mensen in zo’n shop een stuk relaxter zijn dan de bier- en jeneverdrinkers. Die connecties had met telers die cannabis een magische plant vinden, die de plant daarom lieten groeien en bloeien en als broodwinning het resultaat met anderen deelden.De drugdealer was ook de horecaondernemer met een bier- en jenevercafé, die vanachter de toog wat coke dealde omdat een deel van zijn klandizie dat ook gebruikte en hij er zo ook nog wat aan verdiende.De drugdealer, dat was ook de man of vrouw die de wereld had gezien, en dat betaalde door op de terugweg in de koffer wat coke mee te smokkelen. Dat waren stewardessen, vrachtwagenchauffeurs, avonturiers… onder andere, want het is niet nodig de hele drugsketen uit die tijd te idealiseren. Ook toen was het voor een deel simpelweg handel, die zich door geweld niet lieten afschrikken.Maar laten dat nou juist de mensen zijn die zich niet terugtrokken toen de repressie toenam. Voor wie de handel bovenal een weg naar financieel gewin is. Voor wie het juist aantrekkelijker wordt wanneer de risico’s toenemen, omdat de winstmarges dan groter worden. En omdat anderen uit de markt stappen: degenen voor wie de handel in geestveranderende middelen een hobby is, een vriendendienst, een extra inkomen, of misschien zelfs wel een vrij gewone baan.Zodat de eerder genoemde gezichten van de drugsgebruikers zijn aangewezen op de hardere criminaliteit. Die -om te bestrijden- nog harder wordt aangepakt, en nog harder wordt. En nog harder wordt aangepakt, en nog harder wordt. En nog harder wordt aangepakt, en nog harder wordt.Zoals Peter R. de Vries het vorig jaar nog verwoordde:“Ik denk dat als we één conclusie kunnen trekken, dan is het wel dat de war on drugs al heel lang geleden verloren is. Dat het beleid op dat punt bankroet is. Het heeft nergens toe geleid. Ja, tot volle gevangenissen en een verstopte rechtspraak. Het heeft niets opgebracht, want op iedere hoek van de straat is drugs nog volop te krijgen. We doen ieder jaar in de havens recordvangsten aan cocaïne en toch maakt dat helemaal niets uit. We hebben te maken met een enorme vraag in de wereld en die leidt tot dit aanbod.”Helaas is Peter R. de Vries nu zelf ook een gezicht van het falende drugsbeleid. ... See MoreSee Less
View on Facebook
R.I.P. Peter R. de Vries“Ik ben 40 jaar misdaadverslaggever en volg al die tijd wereldwijd het antidrugsbeleid. Ik denk dat als we één conclusie kunnen trekken, dan is het wel dat de war on drugs al heel lang geleden verloren is. Dat het beleid op dat punt bankroet is. Het heeft nergens toe geleid. Ja, tot volle gevangenissen en een verstopte rechtspraak. Het heeft niets opgebracht, want op iedere hoek van de straat is drugs nog volop te krijgen.We doen ieder jaar in de havens recordvangsten aan cocaïne en toch maakt dat helemaal niets uit. We hebben te maken met een enorme vraag in de wereld en die leidt tot dit aanbod. Wereldwijd wordt er 300 miljard aan drugs omgezet, waarvan 100 miljard aan cocaïne, en ieder jaar wordt ook door de diverse politie- en justitiediensten wereldwijd 100 miljard besteed aan de bestrijding. Dat levert helemaal niets op.We moeten het over een hele andere boeg gooien. Het wordt nu steeds strafrechtelijk aangevlogen en dat betekent repressie. De politie jaagt er achteraan en heeft voor andere misdrijven vaak geen tijd meer. Er zitten grote teams op, en als er dan een incident plaatsvindt, een grote drugsvangst, of er wordt iemand vermoord, dan roept de minister van justitie: we moeten een narcoticabrigade!Dus niet meer repressie en dat strafrechtelijk aanvliegen, maar er veel meer een volksgezondheidprobleem van maken. Waarbij je de accenten, en vooral ook veel geld dat je nu besteedt aan politie en gevangenissen en justitie en rechtspraak, besteedt aan voorlichting.”Peter R. de Vries in Op1, 21 januari 2020www.youtube.com/watch?v=UJfAXHiCIOo ... See MoreSee Less
View on Facebook
www.youtube.com/watch?v=_bBii6AVxb0 ... See MoreSee Less
View on Facebook

Wel open, geen vrije inloop i.v.m. COVID-19

Vanwege het coronavirus en de vaak kwetsbare gezondheid van onze bezoekers, hebben we besloten voorlopig te stoppen met de vrije inloopuren van 10 tot 12.30 uur en van 15.30 tot 16.30 uur. Mensen met een ondersteuningsvraag kunnen tussen 10 en 16.30 uur nog wel gewoon aanbellen en worden ook door ons geholpen.

Klik hier voor de huidige werkwijze tijdens COVID-19 

Signalen corona

Sinds de COVID–19 uitbraak in Nederland is de MDHG signalen gaan verzamelen n.a.v. coronamaatregelen met betrekking tot dak- en thuislozen en druggebruikers.

MDHG

Contact & Openingstijden

De MDHG is iedere werkdag geopend van 10:00 tot 16:30 uur.
Wilt u tussen 12:30 uur en 15:30 uur gebruik maken van een computer of de telefoon of wilt u een medewerker spreken? Maak dan even een afspraak.

De MDHG is bereikbaar met de metro of tram 14, halte Waterlooplein.

Jonas Daniel Meijerplein 30

1011 RH Amsterdam

T     020 - 6244775

@    info@mdhg.nl